Sevgili Babacığım. Nereden başlayacağımı bilemiyorum. Konular o kadar çok ve girift ki; daha başta seçimde zorlanıyor, ifâde kapısında düğümleniyorum.
En iyisi şuradan başlayayım: Bugün rahatım. Sanki de bahâneye bakıyormuşum. Evde bir iki ufak tefek tâmirât gibi işler dışında mevsimin îcâbâtı olanları ıskaladım.
Yâni; bir hafta on gündür hemen hemen her gün, akşamda-sabahta bahçede motor vurarak kendimi oyalayıp bir bakıma da tesellî ederken bugün çıkmadım.
Sebep; Sâlim torununun sabah çarşıya giderken kesin tenbihlemesi. Telefonda annesine de ayrıca söylemiş; “Babamın yapacağı başka işler var” diye. Çocuk haklı. Yaş yetmiş. İş bitmemiş ama motor işi biraz sarsıcı ve yorucu.
Hem bu yaz; en az 5 motor vak’ası oldu bahçelerde 50-70 bandında. Vatandaş motor vurmaya gidiyor. Geç kalınca telefonla arıyorlar, ya da akşam dönmüyor. Bir de gidip bakıyorlar ki adam bir yanda, motor bir yanda. Hattâ birisinde motor çalışır hâlde, şahıs yerde yatıyor şekilde buluyorlar.
Bir de mâlum; durum eskisi gibi değil. Bizim çocukluğumuzda köyler şenlikti. Dedeler, torunlar, kardeşler bir arada, evler yan yana. Her evde bir düzine insan vardı ortalama neredeyse. Kimsenin bahçeye yalnız gitmesi gibi bir durum mevzûbahis değildi. Bahçeye gidenlerle çocuklardan biri de gider, hattâ inek-dana da götürülür, evin zağarı da peşlerine takılırdı. Şimdi belki özel arabayla gidiliyor ama yapayalnız. Hani diyorlar ya bu çağ yalnızlık çağı. Bu köylerimiz, kırsalımız için de geçerli. Dolayısıyla bahçelerde, kimse görmeden yalnız başına vefât edenler çoğalıyor. Rabbimiz öbür dünyâda yalnız komasın. Bizleri sevdiklerimizle berâber sevdiklerine katsın. Âmîn…
Evet; gelgelelim, biz de farkındayız çocukların îkâz ettiği durumun, mevzûya muttalîyiz; haberleri de duyuyoruz da insan birşeyler yapmak, bir işe yaramak, bir işin kulağından tutmak istiyor işte. Motoru da bu sene iyi bir bakımdan geçirdik; kafa otomatik oldu, düzenli çalışıyor. En küçüğümüz Yusuf Kerem’le götürdük tâmire. Ustamız Piraziz’de; adı Selim. Ona alıştık. Adı gibi sâkin, işini yapan, aynı zamanda pratik, pozitif bir insan.
Daha doğrusu biz öteden beri Ayşe Bacımla berâber burayı sevdik. Ayağımız alıştı. Piraziz’den kopamıyoruz. O şimdi burada; Ayrılık tepede Evliyâ Mezarlığı’nda yatıyor. Buraya gelmek ona gelmek gibi bizi rahatlatıyor hâlâ. Rabbimiz mekânını cennet eylesin. Öbür tarafta hep birlikte Efendimiz SAV’in komşuluğunda buluşmayı lütuf buyursun. Âmîn.
Ne diyorduk; ustamız motora güzel bir düzen verdi. Şimdi öyle sök-dak misineyle uğraşma işi falan yok. Yorulana kadar bayağı durmadan çalışabiliyoruz. Hâl böyle olunca da bu motorla çalışmak bir zevk. Çok yorulunca zâten bırakıyoruz.
Eve gelince de bir duş alıyoruz. Öyle güzel, rahat ve zevkli oluyor ki. Belki yeni nesle bu değerlendirme mübâlağa gelebilir. Ama bizim zamanımızda bırak duşu, içmeye bile su zor bulunuyordu. Tüp te yoktu. Herşey bir sobaya bakıyor. O da 10 kişilik nüfûsa yemek mi pişirsin, ameleye börek, çay gibi ara ikramlar mı yetiştirsin, ahırdaki hayvanlara yal mı kaynatsın?! O da odun varsa. Çünkü başka alternatif yakacak da yok o zamanlar. Bakmayın şimdi kimsenin bahçelerdeki odunları almadığına. O zamanlar yaz-kış en büyük ve temel bir ihtiyâçtı.
Her neyse; bu fındık öncesi bahçe altı ot temizliği çalışma süreci, yorgunluktan ziyâde psikolojik bir terapi oluyor âdetâ aynı zamanda insana. Çok şükür; sağlığımız yerinde. Çalışabiliyoruz; daha ne olsun…
Babacığım; bu meyânda başta sen olmak üzere, senin adını taşıyan Sâlim torununa öyle çok duâ ediyoruz ki. Hattâ sık sık;
– “İki Sâlim arasında işimiz iş, keyfimiz yerinde; Allâh C.C. ikisinden de râzı olsun!”
diyorum. Başta ev olmak üzere her şey en azından, hemen hemen bütün imkânlarımız senin vesîlenle ya da doğrudan senin hazırın zâten. Sâlim torunun da senden sonra köye hemen kalorifer sistemi kurdurdu. Ayrıca bir de elektrikli şofben taktırdı. Çalışıp az terleyince bir duş ilâç gibi geliyor. Hem bedenen, hem rûhen bir zevk ve rahatlık. Artık başka ne diyeyim. Çatı yenilenirken ısıgün taktırınca daha da iyi olacak inşâllâh.
Diğer yandan annem burada. Yâni Eymür’deki evimizde. Pazar günü getirdik çarşıdan. O da sana hep duâ ediyor. Onun için en rahat yer, senin sağlığında olduğu gibi arabanın şoför mahalli. Kendini oraya bir attımıydı; değme keyfine. Ama rahatsızlıkları var tabiî. Arabaya kadar gelmesi, eve çıkması; hep iki taraflı koluna girmekle olabiliyor. Öyleyken bile en fazla üç adımda sandalyeye oturup dinlenme ihtiyâcı duyuyor.
Bu noktada sana hep ayrıca duâcıyız. Bilhassâ annem. Öyle ya; bu ev 80 yapımı. O zamanlar binâlarda, apartman da olsa asansör nâdirâttan. Sen büyük bir ileri görüşlülükle merdiven sarmalı ortasında boşluk bırakıp daha sonra da asansör yaptırdın. Yapılmamış olsaydı, başta annem gibi hastalar olmak üzere insanlar nasıl inip çıkacaklardı? Öyle ya; bir değil, beş değil. Muâyeneye gidiş-gelişlerde bile son derece zorluklar yaşanıyor. Bir de sık sık gitme ihtiyâcı hâsıl olduğu düşünülürse başta hasta için gâyet müşkil bir durum.
Dolayısıyla, öncelikle annem olmak üzere herkes Allâh C.C. râzı olsun diyor. Nitekim; işte o gün annemi asansöre rağmen koluna girip dinlendirerek o ahvâlde arabaya bindirebildik. İmam-Hatib’in oraya doğru geliyoruz, annem eski cevvâl günlerini hatırlayıp iç geçirerek;
– “Hey gidi Nefise! Buralardan kuş gibi uçiidun, uçsana daa(h)a!”
diyor. Sonra, şehir mezarlığına, Çakalçıkmaz’a doğru giderken yolun altındaki bir evi göstererek;
– “Şu binâya ne kadar çok geldik-gittik. Çatı kat. Hem, merdiven de yok. Bi hamnada çıkardım yukarı. Sohbetler olurdu. Kur’an okunurdu. Vaaz edilirdi. Bacılıklarla lâflaşırdık. Birbirimizle hasbihâl eder hasret giderirdik. Ne güzel olurdu, ne hoş, ne tatlı günlerdi. Şimdi de gitsene! Hey gidi hey!”
– “Hacım beni her hafta getiriyordu buraya. Nereye istesem götürüyordu. Birlikte ne çok ziyâretler yapıyorduk. Tâ nerelere gidiyorduk. Hey hacım hey. Allâh C.C. cennet efendisi etsin seni. Âmîn.”
Evet babacığım; yazacaklarımız bu minvâlde devâm ediyor. Lâkin; en iyisi bugünlük sonucu bağlamak. Yollardan Eymür dedik ama daha Çakalçıkmaz’dan çıkamadık. Yol gözlemleri başlı başına bir konu. Dolayısıyla o kısmı bundan sonraya bırakırken şununla bağlayayım istiyorum.
Biz torun Sâlim’in ve kardeşlerinin bize yaptıklarını sana yapamadık. Sen son nefesine kadar, hem de ilgili olduğun tüm cephelerde mücâdele eden bir savaşçıydın. Sana dur demek, diyebilmek haddimiz değildi. Belki diyecek, diyebilecek sâkin ortam bile oluşmuyordu. Öylesine bir gayret yoğunluğu vardı. Belki işlerin akışı buna meydan vermiyordu. Belki de çocuklarımız da buna binâen bize kedini yorma diyorlar.
Her neyse ne. Herkesin bir kaderi var. Ondan kaçamıyor. Dünyâ zor-kolay, çileli-çilesiz, gayretli-gayretsiz bir şekilde geçiyor. Geçen de geçmiş olup unutuluyor. Önemli olan kalıcı olanın bizi kurtarması ve de Rabbimizin bizi Efendimiz S.A.V.’in komşuluğunda buluşturması. Tüm hasret ve gayretimiz bunun için. Buna azmediyor, Rabbimizin lütfunu niyâz ediyoruz. Âmîn…
Şimdi burada sözü bağlarken, yine de, çocukların da biraz müsâdesiyle şöyle harmanda biraz motor çalıştıralım, oradan azıcık bahçeye doğru da geçeriz serine belki, hazır çocuklar da burada değillerken!
Bu duygu ve düşüncelerle, hasat mevsimlerimizin hayırlı, kolay, bereketli, kazâsız-belâsız, sabırlı, şükürlü ve de öşürlü geçmesini diliyor, bu yazın, başta Gazze ve Doğu Türkistan olmak üzere bütün mazlumlara ve mağdur insanlığa iyilikler-güzellikler getirmesini Cenâb-ı Hakk’tan niyâz ediyor, kaldığımız yerden hasbihâle devâm, daha güzel günlerde görüşmek ümîdiyle cümleye sevgiler-saygılar sunuyoruz wes’selâm…
Bu yazımız bir Facebook paylaşımından oluşuyor. Gâyemiz de sâdece meseleyi soğukkanlı değerlendirmeye yardımcı olmak. Çok şükür; elimizde güzel bir ülkemiz var. Ülkenin de en yaşanılır, siyon-itlerin de gözü olduğu, dünyâ cenneti bir bölgemiz, ürünlerin gözdesi fındık gibi bir mahsülümüz, ne kadar bozmaya çalışıldıysa da, yine de dünyânın ümîdi bir milletimiz, iyi-kötü çeyrek asırdır bu milletin teveccühüne mazhar olmuş bir yönetim ekibimiz var. Her yanımız ateş; biz gülbahçesinde yaşıyoruz. Ufak-tefek şeylerden bizim de içimizde ateş çıkarmak isteyenler var.
Fındık konusunda hatâlar, eksiklikler olabilir. Eskiye göre çok iyi olmasına rağmen bunu gizleyip hazır elimizdeki nîmete karşı bizleri nankörlük etmeye çalışanların olabileceği muhakkak. Biz de yüksek volümlü kuru gürültü arasında îtidâlin sesi olmak, ülkemizin sükûneti, milletin selâmeti, insanlığın saâdeti adına fikirlerimizi serdetmek istedik. Burada kimseye cevâp yok. Sâdece; acabâ böyle de olamaz mı şeklinde bir sükûnet arayışı ve bu iyi niyet ve gayretin netîcesinde umulan sevâp. O kadar. İnşâllâh deyip Facebook’taki paylaşım ve bizim yorumumuzdan oluşan metne geçiyoruz. Buyrun:
*FINDIKTA ALGICILAR VE DE ÇALGICILAR*
[Ordu Haramililer Facebook Sayfası’ndan]
* FINDIK FİYATLARI VE ALGICILAR *
Açıklanan fındık taban fiyatı doğal olarak üreticiyi memnun etmedi. Normal… Çünkü söz konusu fiyat ne piyasa gerçekleriyle ne üretici gerçekleriyle uyumsuz… Hal böyle olunca da üretici tabir caizse burnundan soluyor çatacak birilerini arıyor. Bu da normal…
Anormal olan bu fiyatlar karşısında “müjde, hayırlı olsun, yaşa varol v.b.” bazılarınca yapılan açıklamalar. Zannediyoruz onlar da biliyorlar durumun vahametini. Lakin bu şekilde yaparak hesapta algı ile durumu kurtarmaya çalışıyorlar… Ancak özellikle üreticiyi saf yerine koyarak yapılan bu açıklamalar açıklanan fiyattan daha çok can acıtmakta…
Yapmayın Beyler…
En azından tepkisiz kalın…
Buna bile razıyız…(Adnan YILDIZ)
[Bizim bu paylaşıma yazdığımız yorum da şöyle:]
*BİR DE ÇALGICILAR VAR*
Bir de; fiyât ne okursa olsun bunu bir şekilde hükümete düşmanlık için bahâne eden çalgıcılar var. Fındık bu noktada hükümete atmak için istismar da ediliyor.
Şunu unutmamak gerekir. Fındık gibi ürün olmaz. Mevcut liderler içinde Erdoğan’dan daha iyi demiyorum, daha yüksek fiyat veren olmaz. Mevcutlardan başka lider bulduysanız onu bilemem.
Arkadaşlar; şu an verilen fındık fiyatı [1 ABD Doları eşittir: 47,74 Türk Lirası] 5 Dolar’a tekâbül ediyor. Bunun 1 küsur dolar olduğu zamanları ne çabuk unutuyoruz. Daha iyi olsun elbette ama bizde de biraz insaf olsun, akl-ı selim olsun. Muvâzeneyi kaybetmeyelim. Hep hayâl görmeyelim. Bir piyasa gerçeği olduğunu göz ardı etmeyelim. Patates, soğan fiyatı artınca niye kızıyoruz? Onlar üretici değil mi? Onların masrafı yok mu, bizden daha mı az emek veriyorlar? Lütfen; insanlarımızın, ülkemizin kıymetini bilelim. Şu an; bir tek bizim ürünümüz, piyasa değerinin çok çok üstünde yüksek değerle alınsın. Öbürlerinin fiyatı hep aşağıda olsun gibi bencilce bir yaklaşım sergileniyor eğer insaflı düşünülürse. Fındığın fiyatına itiraz edilmediği bir sene hatırlamıyorum. Fındık fiyatı yetmiyorsa; İç Anadolu insanına bakarak bölgemizde açıkça çok bâriz fark edilen her biri villa boyutunda evler, lüks arabalar nasıl alınıyor? Allâh C.C. aşkına, ne nîmeti inkâr edelim ne de değerini. Nîmeti inkâr bize değer katmaz. Nîmetin de, kendi değerimizin de, nîmeti verenin de farkında olalım. Fındık üzerinden algı yaparak millet-memleketin birliği-dirliğine çalışanları îtibarsızlaştırmak, devleti küçük düşürerek çevremizdeki düşmanların ekmeklerine yağ çalmakta olduklarının farkında olmayanların dolduruşuna gelmeyelim.
Bu arada; fiyat genel olarak normâl denebilir ama Düzce ile Harami gibi yerler bir tutulmamalı. Harami gibi bayır yerler için kilo başına, meselâ 50 TL gibi artı değer uygulanmalı. Bu istenebilir. Burada bir dengesizlik söz konusu. Bu giderilmeye çalışılmalıdır.
Bu tür konuların en rahat konuşulacağı hükümet yine bu hükümettir. Böyle 5 Dolar’ı her hükümetin verebileceğini düşünemiyorum. Denemesi bedava diyeceğim de; Allâh bu ülkeyi tekrar dinsiz-îmansızların eline düşürmesin. O zaman fındığın 1.000 Lira değil 1.000 Dolar olsa ne yazar! Onlar 250’yi de vermezler, veremezler de, verirlerse de ülkeyi pkk ve destekçileri olan küresel güçlere peşkeş karşılığı göz boyamak, belki birkaç defâ onları şirin göstermek adına gelecek şişirme desteklerle olabilir. Ya sonrası?!
Bunları da düşünmek gerekir. Bugün silahımız var. Kendimize güvenimiz var. Bunun hiç hatırı yok mu? Fiyat az değil ama, az diyorsan, o kısmı da o silahlara, o gurura, o güvene pay olarak yaz.
Arkadaş bu nedir? Gâvura bu kadar hörelenmiyor insanlar. Âdetâ burunlarından soluyorlar. Mâneviyâtın hiç mi değeri yok ki; fiyata gösterilen tepkiyi hiçbir mânevî konuda görmüyoruz.
Neyse; söz uzuyor. Kısaca; biz hiçbir evde maaş yokken, her ev Çelik-çocuk 10 nüfustan aşağı değilken, fiyat ta 1-2 Dolar aralığındayken geçinip gidiyorken;
Bugün fiyat 5 Dolar, âileler 3-5 kişi, arabasız, maaşsız ev yok, çocuklar da çalışıyor, işleri, görevleri, gelirleri var.
Eskinin yoksul şartlarında geçinip gidenler, bugünün düne göre 5’e katlayan iyi şartlarında tepinip gidiyoruz.
Problem hep şartlarda değil sâdece gibi gözüküyor. Hak katında mahcup olmamak, kendimize ve bize hizmet verenlere karşı dürüst olmak, mahcup düşmemek adına akl-ı selimle hareket etmek en doğrusudur. Böyle yaparsak Rabbe karşı şükürsüzlük, sorumlulara karşı insafsızlık durumundan da kurtulmuş vicdânen rahatlığımızı kaybetmemiş oluruz.
Haklı değilsem siz haklısınız demek olur. Ona da bir şey diyemeyiz. Hani ne derler; Yapacak bir şey yok!
Bir sürü zamânınızı aldık. Hakkınızı helâl edin. Biz de bir sürü emek edip, hattâ kimilerinin küfür edeceğini de bilip bunu göze alarak bunları yazıyoruz. Neden? Çünkü; nasıl ki bahçeye giderken arabanızın kayıp uçuruma yuvarlanması mutlu etmezse, sizlerin mânevî alandaki kaymalarınız ya da savrulmalarınız da bizi mutlu etmediği gibi toplumun, hattâ çocuklarımızın hayrına olmaz.
Fındık gibi bir nîmet yok yere küfür, isyân sebebi olursa, hangi ürün mutluluk sebebi olabilir?
Belki bir faydamız olur diye yazdık. Atalarımızın hiç fındığı yoktu. Yaşadılar. Bizler de bu günlere geldik. Bu ülke de târih yazmaya devam edecek. Yakındır dünyâ masasına yumruğunu vuracak. Vurmak zorunda. Çünkü bu zulümler durmak zorunda. O görev yine bizde inşâllâh. Onun için, biz büyük milletiz. Küçük işleri büyük hedefleri etkileyecek kadar büyütmeyelim deriz wes’selâm…
Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.
Çerezler
Size daha iyi bir deneyim sunmak için çerezleri kullanıyoruz.
Fonksiyon
Her zaman aktif
Teknik depolama veya erişim, abone veya kullanıcı tarafından açıkça talep edilen belirli bir hizmetin kullanımını sağlamak veya yalnızca bir elektronik iletişim ağı üzerinden bir iletişim iletimini gerçekleştirmek için meşru amaç için kesinlikle gereklidir.
Preferences
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
İstatistik
Yalnızca istatistiksel amaçlarla kullanılan teknik depolama veya erişim.The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
Pazarlama
Teknik depolama veya erişim, reklam göndermek için kullanıcı profilleri oluşturmak veya benzer pazarlama amaçları için bir web sitesinde veya birkaç web sitesinde kullanıcıyı izlemek için gereklidir.
02:00
02:00
News
